Van wie is de participatiesamenleving?

10-9-2014 | Tijdens de reis naar Afas was er materiaal over de Postmoderne Devotie aanwezig om in de bus over in gesprek te gaan. Onderstaand verhaal stond op de kaartjes. Een oud verhaal over hoe de eerste middelbare school werd gesticht, een verhaal dat laat zien hoe de participatiesamenleving veertiende eeuw al springlevend was.

Het zit diep in de vezels van Zwollenaren om in harmonie met elkaar samen te werken. Het is de manier waarop de moderne devoten werkten.

Het was een moeilijke eeuw vol armoede en ziekten. De gilden, het gemeentebestuur, ridders, kloosters en de diensten der barmhartigheid werkten samen om het welzijn en welvaart in de stad op pijl te houden. Ridders boden bijvoorbeeld aan om studenten zelf in huis op te nemen, zodat er nog wel onderwijs mogelijk was. Joan Cele stelde voor dat de studenten naast schoolzaken ook over maatschappelijke functioneren zouden leren. Cele handhaafde een strenge discipline, maar had veel genegenheid voor zijn leerlingen en deed er alles aan om arm en rijk toe te kunnen laten. Luie leerlingen werden weggestuurd, maar arme studenten die zich inzetten gaf hij gratis les.Zo is vanuit het gemeenschapsdenken van de moderne devoten de eerste middelbare school ontstaan.

Verteld door: Mink de Vries
Opgetekend door: Kirsten Notten

De participatiesamenleving anno 2014, of eigenlijk als term geboren in 2013, is het feestje van de liberalen. Tenminste, dat wordt beargumenteerd in dit artikel in Trouw.

De verzorgingsstaat, zo liet het kabinet de koning zeggen, verandert langzaam in een participatiesamenleving. Het werd het woord van het jaar, het was en is nog steeds het woord van de premier. Dat is vreemd, in de eerste plaats voor de christelijke partijen. De christelijk-sociale ideologie is bij uitstek geschikt om deze participatiesamenleving van een stevig fundament te voorzien. Niet de overheid, niet de markt, maar mensen zelf en hun onderlinge relaties zijn de hoeksteen van de christen-democratische leer. Over zo'n maatschappelijke ordening hebben christen-democratische denkers boeken vol geschreven. Ze kunnen allemaal ingezet worden voor een eigen inkleuring en bijsturing van die participatiesamenleving van Rutte.

Een interessant artikel, want hoe geven we de participatiesamenleving tegenwoordig eigenlijk vorm? Als christenen, maar ook als gereformeerde school? Kunnen wij -net als de moderne devoten- een stempel drukken op het gemeenschapsdenken in onze tijd?